Lezersrecensie
Beangstigend
Van Elle Dolores En France de roman gebaseerd op waargebeurde verhalen mogen lezen: "Ad Vitam". Deze indringende roman is uitgegeven door Willems uitgevers.
De cover is beangstigend door het donker kijkend jongetje.
De schrijfstijl is vlot en leest heel fijn. Het leest als een roman, al wordt een zwaar onderwerp behandeld.
Fran en Steven zijn al jaren getrouwd en de hoop om kinderen te krijgen hebben ze losgelaten. Een IVF behandeling willen ze niet. Fran en Steven staan al jarenlang ingeschreven bij een adoptie bureau. Elke keer als ze contact hebben met de dames van het adoptie bureau wordt er niet geluisterd naar hun wensen. Beiden schikken zich hierin. Fran is overdag bezig met de dieren: honden, katten, schapen, geiten etc. Het zijn met name verwaarloosde oudere dieren. Op een gegeven moment krijgen ze een telefoontje van het adoptie bureau. Er is een kind voor hun. Daar horen Fran en Steven dat het een 9-jarig jongetje is en al een aantal jaren bij een pleeggezin woont. Alles wordt gekocht en ingericht voor hun adoptiekind Dylan.
Dylan kleineert Fran. Ze horen in de avonden de honden piepen, de katten krijsen. Wat is er aan de hand? Dylan toont bij andere mensen op school, adoptie bureau en vrienden altijd zijn engelengezicht. Fran en Steven vragen telkens hulp aan het adoptie bureau, maar ze krijgen geen steun. Ook vinden Fran en Steven het vreemd dat de moeder van het pleeggezin regelmatig op bezoek komt. Beiden gaan ze boeken lezen over het adoptie proces. Door het lezen komen ze erachter dat ze verkeerd behandeld worden bij het adoptie bureau. Fran vraagt advies in bij een vriendin die een geadopteerde broer heeft. Uiteindelijk wordt er een beslissing genomen over de adoptie. Die beslissing heeft vergaande gevolgen en toch wordt Dylan weer geplaatst bij een pleeggezin.
Deze roman is heftig. Je merkt op dat er door instanties, in dit geval het adoptie bureau, niet naar je/jullie wordt geluisterd. Dat je vecht tegen een bierkaai. Dat het niet alleen consequenties heeft voor de volwassenen als de jongeren. Lees de roman, want je weet nu waar mensen met problemen tegenaan lopen.
De cover is beangstigend door het donker kijkend jongetje.
De schrijfstijl is vlot en leest heel fijn. Het leest als een roman, al wordt een zwaar onderwerp behandeld.
Fran en Steven zijn al jaren getrouwd en de hoop om kinderen te krijgen hebben ze losgelaten. Een IVF behandeling willen ze niet. Fran en Steven staan al jarenlang ingeschreven bij een adoptie bureau. Elke keer als ze contact hebben met de dames van het adoptie bureau wordt er niet geluisterd naar hun wensen. Beiden schikken zich hierin. Fran is overdag bezig met de dieren: honden, katten, schapen, geiten etc. Het zijn met name verwaarloosde oudere dieren. Op een gegeven moment krijgen ze een telefoontje van het adoptie bureau. Er is een kind voor hun. Daar horen Fran en Steven dat het een 9-jarig jongetje is en al een aantal jaren bij een pleeggezin woont. Alles wordt gekocht en ingericht voor hun adoptiekind Dylan.
Dylan kleineert Fran. Ze horen in de avonden de honden piepen, de katten krijsen. Wat is er aan de hand? Dylan toont bij andere mensen op school, adoptie bureau en vrienden altijd zijn engelengezicht. Fran en Steven vragen telkens hulp aan het adoptie bureau, maar ze krijgen geen steun. Ook vinden Fran en Steven het vreemd dat de moeder van het pleeggezin regelmatig op bezoek komt. Beiden gaan ze boeken lezen over het adoptie proces. Door het lezen komen ze erachter dat ze verkeerd behandeld worden bij het adoptie bureau. Fran vraagt advies in bij een vriendin die een geadopteerde broer heeft. Uiteindelijk wordt er een beslissing genomen over de adoptie. Die beslissing heeft vergaande gevolgen en toch wordt Dylan weer geplaatst bij een pleeggezin.
Deze roman is heftig. Je merkt op dat er door instanties, in dit geval het adoptie bureau, niet naar je/jullie wordt geluisterd. Dat je vecht tegen een bierkaai. Dat het niet alleen consequenties heeft voor de volwassenen als de jongeren. Lees de roman, want je weet nu waar mensen met problemen tegenaan lopen.
1
Reageer op deze recensie