Lezersrecensie
Leven in Gaza
Nayrouz Qarmout is een Palestijns auteur en zet zich actief in voor vrouwenrechten. Ze werd geboren in Damascus als dochter van Palestijnse vluchtelingen en keerde als kind terug naar Gaza.
De zeemantel is een verzameling verhalen die zich afspelen in de regio van Palestina en Israël. Via kleine geschiedenissen van de gewone mens, wordt de lezer ingewijd in het leven in Gaza. Van kinderen die het spelletje “Joden en Arabieren” spelen tot het onophoudelijke gezoem van drones in de lucht. Gewone dingen worden er bijzonder. Gewone dingen worden helaas ook onmogelijk. De verhalen kennen vaak een sinister, zinloos einde. Dom geweld blijft door de jaren heen onveranderd voortduren en slachtoffers maken onder de burgerbevolking.
Wat opvalt is dat in elk verhaal een vrouw een belangrijke rol op zich neemt. Gezien de achtergrond van de schrijfster, werkneemster bij het Ministry of Women’s Affairs, is dit niet verwonderlijk. De impact van tradities op (vrouwen)levens is enorm en wordt in verschillende verhalen in vraag gesteld. De toevoeging van dit vrouwelijke thema onderscheidt het boek van andere verhalen over oorlogsgebieden. Een tweede belangrijk thema is, zoals de titel doet vermoeden, weggelegd voor de zee.
De zeemantel is een boek geschreven vanuit een heel andere cultuur dan de mijne. Toch voelt elk verhaal heel dichtbij. Reden hiervoor is de eenvoudige, maar mooie, sprookjesachtige schrijfstijl van de auteur. Het gevoel van de machteloosheid van het individu tegenover onaantastbare machthebbers is universeel.
Overbodig te zeggen dat dit boek, uitgegeven in 2020 door Uitgeverij Orlando, brandend actueel is. Wil je (hoewel élk verhaal absoluut de moeite is) niet het hele boek lezen, dan raad ik volgende drie verhalen aan: Witte lelies, De zeemantel en Onze melk.
De zeemantel is een verzameling verhalen die zich afspelen in de regio van Palestina en Israël. Via kleine geschiedenissen van de gewone mens, wordt de lezer ingewijd in het leven in Gaza. Van kinderen die het spelletje “Joden en Arabieren” spelen tot het onophoudelijke gezoem van drones in de lucht. Gewone dingen worden er bijzonder. Gewone dingen worden helaas ook onmogelijk. De verhalen kennen vaak een sinister, zinloos einde. Dom geweld blijft door de jaren heen onveranderd voortduren en slachtoffers maken onder de burgerbevolking.
Wat opvalt is dat in elk verhaal een vrouw een belangrijke rol op zich neemt. Gezien de achtergrond van de schrijfster, werkneemster bij het Ministry of Women’s Affairs, is dit niet verwonderlijk. De impact van tradities op (vrouwen)levens is enorm en wordt in verschillende verhalen in vraag gesteld. De toevoeging van dit vrouwelijke thema onderscheidt het boek van andere verhalen over oorlogsgebieden. Een tweede belangrijk thema is, zoals de titel doet vermoeden, weggelegd voor de zee.
De zeemantel is een boek geschreven vanuit een heel andere cultuur dan de mijne. Toch voelt elk verhaal heel dichtbij. Reden hiervoor is de eenvoudige, maar mooie, sprookjesachtige schrijfstijl van de auteur. Het gevoel van de machteloosheid van het individu tegenover onaantastbare machthebbers is universeel.
Overbodig te zeggen dat dit boek, uitgegeven in 2020 door Uitgeverij Orlando, brandend actueel is. Wil je (hoewel élk verhaal absoluut de moeite is) niet het hele boek lezen, dan raad ik volgende drie verhalen aan: Witte lelies, De zeemantel en Onze melk.
2
Reageer op deze recensie