Lezersrecensie
Messias in Antwerpen
Frenk Groenevelt - de ik- figuur in het boek - is journalist te Antwerpen en komt op een ontregelende manier in contact met de ongrijpbare Joachim Stiller, die uiteindelijk op messiaanse wijze het leven van Frenk en een aantal naasten zal veranderen.
De verschillende verhaallijnen zijn mooi verweven: de zwerftochten door Antwerpen als decor voor zijn overpeinzingen en voor zijn nieuw verworven liefde; zijn persoonlijke ontwikkeling en angsten- ook in verband met de oorlog- ;de thrillerachtige zoektocht naar het geheim van Stiller en de messiaanse invloed die Stiller heeft op hun leven.
Ik moet bekennen dat ik nogal eens wegdroomde bij dit boek, maar dat het me naar het einde toe - naarmate het verhaal magischer wordt - meer begon te grijpen. Eigenlijk krijgt het boek voor mij pas tegen het einde echt een magische ondertoon omdat tot dan toe de ik-figuur een soort thrillerachtige zoektocht naar Stiller onderneemt, waarbij de ik-figuur er alles aan doet om het magische te ontkennen.
De taal vind ik niet zozeer gedateerd als wel te vaak gekunsteld. Dat is jammer, want daardoor schept de schrijver voor mij een afstand tot de emoties en behartenswaardige gedachten die hij wil overdragen. Desondanks bevat het boek bevat zeker pareltjes, met als hoogtepunt de schitterende scene in het circus Stiller, waar Lampo in het optreden van de clowns zijn overtuiging weet vorm te geven, namelijk die van " de dichterlijke overwinning op materieel geweld.”
De verschillende verhaallijnen zijn mooi verweven: de zwerftochten door Antwerpen als decor voor zijn overpeinzingen en voor zijn nieuw verworven liefde; zijn persoonlijke ontwikkeling en angsten- ook in verband met de oorlog- ;de thrillerachtige zoektocht naar het geheim van Stiller en de messiaanse invloed die Stiller heeft op hun leven.
Ik moet bekennen dat ik nogal eens wegdroomde bij dit boek, maar dat het me naar het einde toe - naarmate het verhaal magischer wordt - meer begon te grijpen. Eigenlijk krijgt het boek voor mij pas tegen het einde echt een magische ondertoon omdat tot dan toe de ik-figuur een soort thrillerachtige zoektocht naar Stiller onderneemt, waarbij de ik-figuur er alles aan doet om het magische te ontkennen.
De taal vind ik niet zozeer gedateerd als wel te vaak gekunsteld. Dat is jammer, want daardoor schept de schrijver voor mij een afstand tot de emoties en behartenswaardige gedachten die hij wil overdragen. Desondanks bevat het boek bevat zeker pareltjes, met als hoogtepunt de schitterende scene in het circus Stiller, waar Lampo in het optreden van de clowns zijn overtuiging weet vorm te geven, namelijk die van " de dichterlijke overwinning op materieel geweld.”
1
Reageer op deze recensie