Lezersrecensie
Bijbels boek
Deze roman speelt in de jaren dertig van de twintigste eeuw in Harlem New York en vertelt het verhaal van John Grimes - een zwarte jongen van 14 jaar die worstelt met zijn geloof en met zijn familie, vooral met zijn gewelddadige stiefvader Gabriel.
De familie Grimes is zeer gelovig en komt met een kleine geloofsgemeenschap samen in een kerkje, waar de vader ook predikant is. John twijfelt over alles en haat zijn stiefvader, omdat deze hem niet waardeert. Hij voelt zich aangetrokken door de zondige buitenwereld, maar blijft loyaal aan hun kerkje, waar ze allemaal meehelpen. Bij een dienst gaat hij door een soort van religieuze catharsis heen en vindt God, wordt verlost.
Tussendoor maken we in flashbacks kennis met het leven van zijn stiefvader Gabriel, van zijn moeder Elisabeth en van Florence de zus van Gabriel, dat zich gedeeltelijk in het conservatieve zuiden van Amerika heeft afgespeeld.
De familie Grimes is zeer streng gelovig en over de geloofsbeleving gaat het grootste gedeelte van het boek. De gedachten en overwegingen van de hoofdpersonen worden voortdurend en volledig gekleurd door hun geloof. De taal zit vol referenties aan de bijbel. Deze geloofsbeleving staat volop in het licht en als een soort vaag decor daarom heen is er dan de zondige buitenwereld en de wereld van de witte mensen. Een decor dat in al zijn vaagheid toch van grote betekenis lijkt te zijn.
Voor mij maakt het boek duidelijk hoezeer mensen beschadigd worden in een liefdeloze jeugd en dat mensen zich met hun geloofsbeleving als een soort harnas kunnen beschermen tegen de vernietigende aantrekkingskracht van de zondige, criminele wereld om hen heen. Tegelijk is deze geloofsbeleving ook een harnas voor de eigen, menselijk emoties, die naar mijn idee vaak verhuld lijken te worden met een religieus gordijn, want emoties zijn al snel zondige obstakels in een leven dat in functie staat van de toetreding tot het hiernamaals.
Florence, de zus van Gabriel, werkt voor mij hierin louterend, omdat zij als enige in gewone klip en klare taal commentaar levert op de hypocrisie en wreedheid van haar hypergelovige broer Gabriel.
Dit boek heeft me een mooie, intensieve leeservaring geboden en schetst een strenggelovige wereld met veel verdriet en geweld, maar ook een mooie saamhorigheid. Ik vond het heel boeiend om in die wereld, die ik nog niet zo kende, rond te lopen.
De familie Grimes is zeer gelovig en komt met een kleine geloofsgemeenschap samen in een kerkje, waar de vader ook predikant is. John twijfelt over alles en haat zijn stiefvader, omdat deze hem niet waardeert. Hij voelt zich aangetrokken door de zondige buitenwereld, maar blijft loyaal aan hun kerkje, waar ze allemaal meehelpen. Bij een dienst gaat hij door een soort van religieuze catharsis heen en vindt God, wordt verlost.
Tussendoor maken we in flashbacks kennis met het leven van zijn stiefvader Gabriel, van zijn moeder Elisabeth en van Florence de zus van Gabriel, dat zich gedeeltelijk in het conservatieve zuiden van Amerika heeft afgespeeld.
De familie Grimes is zeer streng gelovig en over de geloofsbeleving gaat het grootste gedeelte van het boek. De gedachten en overwegingen van de hoofdpersonen worden voortdurend en volledig gekleurd door hun geloof. De taal zit vol referenties aan de bijbel. Deze geloofsbeleving staat volop in het licht en als een soort vaag decor daarom heen is er dan de zondige buitenwereld en de wereld van de witte mensen. Een decor dat in al zijn vaagheid toch van grote betekenis lijkt te zijn.
Voor mij maakt het boek duidelijk hoezeer mensen beschadigd worden in een liefdeloze jeugd en dat mensen zich met hun geloofsbeleving als een soort harnas kunnen beschermen tegen de vernietigende aantrekkingskracht van de zondige, criminele wereld om hen heen. Tegelijk is deze geloofsbeleving ook een harnas voor de eigen, menselijk emoties, die naar mijn idee vaak verhuld lijken te worden met een religieus gordijn, want emoties zijn al snel zondige obstakels in een leven dat in functie staat van de toetreding tot het hiernamaals.
Florence, de zus van Gabriel, werkt voor mij hierin louterend, omdat zij als enige in gewone klip en klare taal commentaar levert op de hypocrisie en wreedheid van haar hypergelovige broer Gabriel.
Dit boek heeft me een mooie, intensieve leeservaring geboden en schetst een strenggelovige wereld met veel verdriet en geweld, maar ook een mooie saamhorigheid. Ik vond het heel boeiend om in die wereld, die ik nog niet zo kende, rond te lopen.
1
Reageer op deze recensie