Lezersrecensie
Alles wat ik aan je haatte
De moeders van Jamie en Hazel zijn beste vriendinnen. Het toeval wil dat Jamie en Hazel op dezelfde dag geboren worden. Hun hele leven zijn ze samen. Ze zijn tegenpolen: Hazel houdt van kleur en glitters en Jamie’s kledingkast bestaat voornamelijk uit ‘saaie’ kleuren. Zij is vuur, hij is ijs. Velen denken dat Jamie en Hazel uiteindelijk een stelletje zullen worden. Ze lijken immers zo goed bij elkaar te passen en elkaar zo goed aan te vullen. Jamie en Hazel zijn het hier niet mee eens, ze zijn elkaars tegenpolen en voelen een diepe haat naar elkaar toe. Ze doen er alles aan om het humeur van de ander te verpesten. Maar dan is de lijn tussen haat en liefde toch wel erg dun...
In dit boek lees je voornamelijk vanuit het perspectief van Hazel en Jamie vanuit het heden met hier en daar een terugblik naar het verleden. Doordat vanuit deze twee perspectieven wordt geschreven krijg je de beide kanten over bepaalde situaties en gebeurtenissen goed mee. Als lezer voel je gedurende het boek steeds meer verbinding met zowel Hazel als Jamie, mede omdat je ze beter leert kennen.
Jamie komt uit een welgesteld gezin en zijn leven loopt ogenschijnlijk op rolletjes. Hij heeft alles gekregen wat hij zich kon wensen en zijn ouders staan altijd voor hem klaar. Hazel heeft een minder fijne start. Haar moeder wist niet dat ze zwanger was van Hazel, en zij kent haar vader dan ook niet. Daarnaast was haar moeder nog niet klaar voor een kind. Gelukkig kan ook Hazel terugvallen op de ouders van Jamie, waar ze een goede band mee heeft.
Van begin tot eind was ik geboeid door het boek. Het boek is op een vlotte manier met korte hoofdstukken op een beeldende manier geschreven. Humor komt ook veelvuldig voor in het boek, wat maakte dat ik meermaals hardop heb moeten lachen. De band tussen Jamie en Hazel is complex, iets wat Tamara Postma goed heeft neer weten te zetten. Hier en daar voelde ik wat irritatie, wat in de setting van het boek passend was en dus erg goed is beschreven! Alles wat ik aan je haatte is het eerste deel in de Oxymoron serie. Het boek eindigt met een cliffhanger en ik kan dan ook niet wachten tot het volgende deel uitkomt!
In dit boek lees je voornamelijk vanuit het perspectief van Hazel en Jamie vanuit het heden met hier en daar een terugblik naar het verleden. Doordat vanuit deze twee perspectieven wordt geschreven krijg je de beide kanten over bepaalde situaties en gebeurtenissen goed mee. Als lezer voel je gedurende het boek steeds meer verbinding met zowel Hazel als Jamie, mede omdat je ze beter leert kennen.
Jamie komt uit een welgesteld gezin en zijn leven loopt ogenschijnlijk op rolletjes. Hij heeft alles gekregen wat hij zich kon wensen en zijn ouders staan altijd voor hem klaar. Hazel heeft een minder fijne start. Haar moeder wist niet dat ze zwanger was van Hazel, en zij kent haar vader dan ook niet. Daarnaast was haar moeder nog niet klaar voor een kind. Gelukkig kan ook Hazel terugvallen op de ouders van Jamie, waar ze een goede band mee heeft.
Van begin tot eind was ik geboeid door het boek. Het boek is op een vlotte manier met korte hoofdstukken op een beeldende manier geschreven. Humor komt ook veelvuldig voor in het boek, wat maakte dat ik meermaals hardop heb moeten lachen. De band tussen Jamie en Hazel is complex, iets wat Tamara Postma goed heeft neer weten te zetten. Hier en daar voelde ik wat irritatie, wat in de setting van het boek passend was en dus erg goed is beschreven! Alles wat ik aan je haatte is het eerste deel in de Oxymoron serie. Het boek eindigt met een cliffhanger en ik kan dan ook niet wachten tot het volgende deel uitkomt!
2
Reageer op deze recensie