Meer dan 6,2 miljoen beoordelingen en recensies Organiseer de boeken die je wilt lezen of gelezen hebt Het laatste boekennieuws Word gratis lid
×
Lezersrecensie

Saai en eenzijdig portret van Mr Mojo Risin

Martijn '69 03 februari 2025
Frank Zappa blijkt een egoïst die alles neukte wat los en vast zat en geen aandacht voor zijn gezin had.
Johnny Cash blijkt eigenlijk best een lul te zijn.
En nu blijkt Jim Morrison ook nog een naarling te zijn. Je zou bijna stoppen met het lezen van biografieën lvan muzikale helden. (Gelukkig hebben we Lemmy van Motörhead nog, bleek een heel aardige vent die altijd in was voor een praatje met fans en verder ook een hele geschikte gast. Tenzij hij achter de gokkast zat, dan moest je Lemmy niet storen).

Jim Morrison is volgens deze biografie een ongelooflijk vervelende zatlap waar geen land mee te bezeilen valt. En daar is probleem 1 van deze eenzijdige biografie, Jim Morrison is vooral en 90% van de tijd een ontzettend vervelende asociale zatlap. Lijkt mij stug, niemand is alleen maar een vervelende zatlap, hij zal ook zijn goede momenten hebben gehad. Maar daarover lees je niet.

Je zou bijna gaan denken dat Morrison schrijver Stephen Davis iets misdaan heeft, het is bijna rancuneus hoe Morrison te kakken gezet wordt. Ook de andere bandleden worden omschreven als een saaie lul (Manzarek) en een zeur (Densmore), over the Doors vrijwel niks dan slechts.

Als ik dan ook wat over schrijver Stephen Davis mag zeggen, hij is er in geslaagd om over een kleurrijke figuur als Jim Morrison en een geweldige band als the Doors een vrij saaie biografie te schrijven. Eentonig (Morrison is dronken en gedraagt zich vervelend tijdens een concert/opname, the Doors treden ergens op, er wordt een plaat opgenomen, the Doors treden ergens op, er wordt weer een plaat opgenomen, the Doors treden weer ergens op undsoweiter). En vaak zijn de concerten slecht. Dan is er nog Pamela, de vriendin van Jim, een zo mogelijk nog vervelender persoon, zwaar verslaafd aan de heroine en een totale freak.

Nu geloof ik (en weet ik) dat zatlappen en cokesnuivers hele irritante wezens (kunnen) zijn, maar hey Stephen, er valt toch wel meer over Morrison te melden?
Laatste stuk van het boek, de laatste dagen van Jim Morrison, maakt nog iets goed, er staat ook wel het nodige interessants in dit boek (mag ook wel in dik 450 pagina's), maar over het geheel genomen is het een heel erg tegenvallende biografie.
Gelukkig hebben we de muziek nog.

Reageer op deze recensie

Meer recensies van Martijn '69

Gesponsord

Het persoonlijke oorlogsverhaal van Edith Eger uit de internationale bestseller De keuze.