Lezersrecensie
“Met dit derde deel overtreft Lane alle verwachtingen, het is een verrassende verhaallijn die de lezer niet onberoerd laat #Genieten”
Na het overlijden van haar oma ontvangt Ella een kistje. Een kistje, met de naam van haar oma erop, welke is gevonden in Hope`s House een opvanghuis voor ongehuwde moeders en hun baby. Het kistje bevat twee dingen, een foto en een stuk bladmuziek, Ella raakt nieuwsgierig naar het verleden van haar oma, maar haar moeder vindt dat zij het moet laten rusten. Wordt het niet eens tijd dat Ella haar eigen dromen volgt, in plaats van als maar naar de maatstaaf van haar ouders te leven? Op de foto staat een vrouw met een kind, de achtergrond wijst in de richting van Griekenland, iets in de foto maakt dat Ella haar kop in de wind gooit en haar eigen plan trekt.
“Nog één week, genieten van de zon, als deze nieuwe versie van mezelf, die op zoek is naar haar verleden.”
De Griekse dochter is het derde deel in de achtdelige serie waarin dochters/kleindochters de hoofdrol spelen, na de Italiaanse en Cubaanse dochter is het ditmaal tijd voor een reis naar Griekenland. Ook in dit deel ontvangt de hoofdpersonage een geheimzinnig kistje met daarin een aantal aanwijzingen naar het verleden.
Dit zijn ingrediënten voor een heerlijke roman, en Soraya Lane weet de lezer dan ook slim te bespelen, mysterie, romantiek en een prachtige sfeervolle omgeving zijn ideaal om even helemaal bij weg te dromen. Het prettige van deze serie is dat de delen zowel achtereenvolgend als los van elkaar leesbaar zijn, men krijgt ook in dit derde deel voldoende informatie waardoor het als een standalone gelezen kan worden. Heden en verleden volgen elkaar op en smelten heel soepel samen tot een ontroerend verhaal, de karaktes zijn herkenbaar en gevoelig neergezet, met karaktereigenschappen welke geloofwaardig en vertrouwd voelen. Ella de hoofdpersonage maakt een groei door die als een boodschap van de auteur aan de lezer kan worden opgevat. “Volg je hart, kies voor je passie”
Als dit het verloop is van deze verloren dochters serie dan heeft Soraya Lane nog veel moois voor de lezer in petto, want dit derde deel is nog mooier en interessanter dan de voorgaande, er zit meer diepgang in en de lezer krijgt meer zicht op het verhaal van Hope`s House en het leven van Hope zelf. Men zal na het sluiten van de Griekse dochter niet kunnen wachten op het vierde deel De Zwitserse dochter, in het laatste hoofdstuk van het verhaal van Ella wordt er al een heel klein tipje van de sluier gelicht over het volgende verhaal, ik kan niet wachten.
De Griekse dochter is een verrassende roman, niet zo eentje waar men bij voorbaat al een idee heeft hoe het hele verhaal in elkaar steekt, Lane weet de lezer op het verkeerde been te zetten, het is ontroerend en heerlijk leesvoer. Kan Soraya Lane zich meten met Lucinda Riley? Want dat is nu natuurlijk de vraag die velen zich af zullen vragen, ja zeker de dochters serie bezit de beeldende ingrediënten die voldoen aan de eis/ het leesgenot van de lezer, men krijgt een bloemrijk beeld van het land waarin het verhaal zich afspeelt en de karakters en hun zoektocht maken het tot een heerlijke leeservaring.
Soraya Lane heeft met de Griekse dochter de lezer voor zich gewonnen, als ze dat in de twee eerdere delen nog niet had gedaan, de lezing van Ella en haar verleden is een ontroerend schouwspel waar je je even helemaal in kan verliezen. Een meer dan dikke aanrader welke je niet wilt missen.
“Nog één week, genieten van de zon, als deze nieuwe versie van mezelf, die op zoek is naar haar verleden.”
De Griekse dochter is het derde deel in de achtdelige serie waarin dochters/kleindochters de hoofdrol spelen, na de Italiaanse en Cubaanse dochter is het ditmaal tijd voor een reis naar Griekenland. Ook in dit deel ontvangt de hoofdpersonage een geheimzinnig kistje met daarin een aantal aanwijzingen naar het verleden.
Dit zijn ingrediënten voor een heerlijke roman, en Soraya Lane weet de lezer dan ook slim te bespelen, mysterie, romantiek en een prachtige sfeervolle omgeving zijn ideaal om even helemaal bij weg te dromen. Het prettige van deze serie is dat de delen zowel achtereenvolgend als los van elkaar leesbaar zijn, men krijgt ook in dit derde deel voldoende informatie waardoor het als een standalone gelezen kan worden. Heden en verleden volgen elkaar op en smelten heel soepel samen tot een ontroerend verhaal, de karaktes zijn herkenbaar en gevoelig neergezet, met karaktereigenschappen welke geloofwaardig en vertrouwd voelen. Ella de hoofdpersonage maakt een groei door die als een boodschap van de auteur aan de lezer kan worden opgevat. “Volg je hart, kies voor je passie”
Als dit het verloop is van deze verloren dochters serie dan heeft Soraya Lane nog veel moois voor de lezer in petto, want dit derde deel is nog mooier en interessanter dan de voorgaande, er zit meer diepgang in en de lezer krijgt meer zicht op het verhaal van Hope`s House en het leven van Hope zelf. Men zal na het sluiten van de Griekse dochter niet kunnen wachten op het vierde deel De Zwitserse dochter, in het laatste hoofdstuk van het verhaal van Ella wordt er al een heel klein tipje van de sluier gelicht over het volgende verhaal, ik kan niet wachten.
De Griekse dochter is een verrassende roman, niet zo eentje waar men bij voorbaat al een idee heeft hoe het hele verhaal in elkaar steekt, Lane weet de lezer op het verkeerde been te zetten, het is ontroerend en heerlijk leesvoer. Kan Soraya Lane zich meten met Lucinda Riley? Want dat is nu natuurlijk de vraag die velen zich af zullen vragen, ja zeker de dochters serie bezit de beeldende ingrediënten die voldoen aan de eis/ het leesgenot van de lezer, men krijgt een bloemrijk beeld van het land waarin het verhaal zich afspeelt en de karakters en hun zoektocht maken het tot een heerlijke leeservaring.
Soraya Lane heeft met de Griekse dochter de lezer voor zich gewonnen, als ze dat in de twee eerdere delen nog niet had gedaan, de lezing van Ella en haar verleden is een ontroerend schouwspel waar je je even helemaal in kan verliezen. Een meer dan dikke aanrader welke je niet wilt missen.
3
Reageer op deze recensie