Lezersrecensie
Een meeslepende zoektocht naar wortels en familiegeheimen
Stap binnen in de wereld van "De Bloemendochters", waar het geurige Cornwall zich moeiteloos vermengt met het kleurrijke Mexico. Tessa Collins neemt je mee op een reis vol familiegeheimen, onverwachte wendingen en een zoektocht naar identiteit die je als lezer niet meer loslaat.
Dahlia, opgegroeid op het idyllische Blooming Hall, dacht dat ze haar verleden kende – tot een verborgen brief het tegendeel bewijst. Wanneer ze ontdekt dat haar vader mogelijk in Mexico te vinden is, pakt ze haar koffers en gaat ze op zoek naar de ontbrekende puzzelstukjes van haar familiegeschiedenis. De wisseling tussen heden en verleden – Dahlia’s zoektocht versus het liefdesverhaal van haar moeder Camellia – geeft het boek diepgang en zorgt ervoor dat je als lezer steeds meer inzicht krijgt in de familiegeheimen.
Collins schrijft beeldend en meeslepend; je ruikt de geur van de bloemen op het Engelse landgoed en voelt de hitte van de Mexicaanse zon op je huid. De Mexicaanse Maya-cultuur en natuur worden zo levendig beschreven dat je zin krijgt om zelf het vliegtuig te pakken. Het verhaal leest als een trein, zeker nadat je in het begin even de familieleden uit elkaar hebt weten te houden (dank aan de handige stamboom!).
Dahlia’s zoektocht naar haar roots is soms naïef, maar dat maakt haar menselijk en herkenbaar. De romantiek blijft gelukkig ver weg van het kleffe en voegt juist een laag van spanning en emotie toe. Het familiegeheim blijft grotendeels onder de oppervlakte, waardoor het open einde je nieuwsgierig maakt naar het volgende deel.
"De Bloemendochters" is een boek over liefde, verlies, en het vinden van je plek in de wereld – als een bloem die eindelijk in de zon bloeit.
Dahlia, opgegroeid op het idyllische Blooming Hall, dacht dat ze haar verleden kende – tot een verborgen brief het tegendeel bewijst. Wanneer ze ontdekt dat haar vader mogelijk in Mexico te vinden is, pakt ze haar koffers en gaat ze op zoek naar de ontbrekende puzzelstukjes van haar familiegeschiedenis. De wisseling tussen heden en verleden – Dahlia’s zoektocht versus het liefdesverhaal van haar moeder Camellia – geeft het boek diepgang en zorgt ervoor dat je als lezer steeds meer inzicht krijgt in de familiegeheimen.
Collins schrijft beeldend en meeslepend; je ruikt de geur van de bloemen op het Engelse landgoed en voelt de hitte van de Mexicaanse zon op je huid. De Mexicaanse Maya-cultuur en natuur worden zo levendig beschreven dat je zin krijgt om zelf het vliegtuig te pakken. Het verhaal leest als een trein, zeker nadat je in het begin even de familieleden uit elkaar hebt weten te houden (dank aan de handige stamboom!).
Dahlia’s zoektocht naar haar roots is soms naïef, maar dat maakt haar menselijk en herkenbaar. De romantiek blijft gelukkig ver weg van het kleffe en voegt juist een laag van spanning en emotie toe. Het familiegeheim blijft grotendeels onder de oppervlakte, waardoor het open einde je nieuwsgierig maakt naar het volgende deel.
"De Bloemendochters" is een boek over liefde, verlies, en het vinden van je plek in de wereld – als een bloem die eindelijk in de zon bloeit.
1
Reageer op deze recensie