Lezersrecensie
Coming-of-age
“Als kind wil Idriss een meisje zijn. Dat zou alles oplossen, volgens hem. Hij zou jurken kunnen dragen, en hoge hakken. En hij zou gewoon verliefd mogen zijn op jongens. Elke avond bidt hij tot god om genezing. Elke morgen is alles nog altijd zoals het was.
Op 20-jarige leeftijd trekt hij de deur achter zich dicht en stapt hij een nieuwe wereld in. Weg van huis, weg van God. Op zoek naar zichzelf.”
Idriss valt op mannen, en dat is niet een gemakkelijke weg in de moslim-gemeenschap. Idriss worstelt dan ook met zijn identiteit.
“‘Zou je moslim én homo willen zijn?’
‘Ja, heel graag, maar dat mag gewoon niet. Mijn geloof laat daar niet de minste twijfel over bestaan, en daarom heeft het geloof zelfs geen plaats meer in mijn leven. Het lijkt wel of God er enkel voor hetero’s is.’”
Alloul schetst een beeld van het leven van een Belgisch-Marokkaanse familie. Maar ook van de wilde gay-scene in Antwerpen.
Het taalgebruik is simpel. Voor mij misschien soms te simpel. Maar toch heb ik met veel plezier gelezen over de coming-of-age van Idriss, en heb ik genoten van het inkijkje in twee voor mij onbekende werelden: de heftige gayscene en de gesloten Marokkaanse leefwereld.
Opvallend vond ik het zo sterk vasthouden aan Marokkaanse denkbeelden en gelijktijdig het verwerpen van de Vlaamse/westerse wereld. Als de broer bijvoorbeeld met een Belgisch meisje thuis komt, zegt moeder:
“Ik wil kleinkinderen, maar niet van een kafir. Ze is een ongelovige!’
‘En wat als ik verliefd op haar ben?’
‘Baraka M3a Hed verliefd. Zoek een meisje dat gepast is voor deze familie!’”
Of vader Khalid over zijn oudste zoon:
“Als we allebei zeggen hoe goed hij bezig is, gaat hij nog naast zijn schoenen lopen en denken dat hij het gemaakt heeft. Hij gedraagt zich nu al als een Vlaming.’ Vader raakte nu echt op dreef. ‘Geven we hem de hoogst genoemde naam van onze profeet Sallallahu alaihi wa sallam dan maakt hij er een moderne versie van. Mo. Mo! Noem me maar Mo. Ash had Mo. Het lijken wel loeiende koeien als ze hem roepen! MO-HAM-MED, dat is je naam.’”
Op 20-jarige leeftijd trekt hij de deur achter zich dicht en stapt hij een nieuwe wereld in. Weg van huis, weg van God. Op zoek naar zichzelf.”
Idriss valt op mannen, en dat is niet een gemakkelijke weg in de moslim-gemeenschap. Idriss worstelt dan ook met zijn identiteit.
“‘Zou je moslim én homo willen zijn?’
‘Ja, heel graag, maar dat mag gewoon niet. Mijn geloof laat daar niet de minste twijfel over bestaan, en daarom heeft het geloof zelfs geen plaats meer in mijn leven. Het lijkt wel of God er enkel voor hetero’s is.’”
Alloul schetst een beeld van het leven van een Belgisch-Marokkaanse familie. Maar ook van de wilde gay-scene in Antwerpen.
Het taalgebruik is simpel. Voor mij misschien soms te simpel. Maar toch heb ik met veel plezier gelezen over de coming-of-age van Idriss, en heb ik genoten van het inkijkje in twee voor mij onbekende werelden: de heftige gayscene en de gesloten Marokkaanse leefwereld.
Opvallend vond ik het zo sterk vasthouden aan Marokkaanse denkbeelden en gelijktijdig het verwerpen van de Vlaamse/westerse wereld. Als de broer bijvoorbeeld met een Belgisch meisje thuis komt, zegt moeder:
“Ik wil kleinkinderen, maar niet van een kafir. Ze is een ongelovige!’
‘En wat als ik verliefd op haar ben?’
‘Baraka M3a Hed verliefd. Zoek een meisje dat gepast is voor deze familie!’”
Of vader Khalid over zijn oudste zoon:
“Als we allebei zeggen hoe goed hij bezig is, gaat hij nog naast zijn schoenen lopen en denken dat hij het gemaakt heeft. Hij gedraagt zich nu al als een Vlaming.’ Vader raakte nu echt op dreef. ‘Geven we hem de hoogst genoemde naam van onze profeet Sallallahu alaihi wa sallam dan maakt hij er een moderne versie van. Mo. Mo! Noem me maar Mo. Ash had Mo. Het lijken wel loeiende koeien als ze hem roepen! MO-HAM-MED, dat is je naam.’”
1
Reageer op deze recensie