Lezersrecensie
De magie van Doggerland is nog lang niet uitgewerkt
Deze recensie is eerder verschenen op www.vrouwenthrillers.nl.
De fans van de serie Doggerland hoeven telkens niet lang te wachten, want Maria Adolfsson levert al een aantal jaren in korte tijd weer een nieuw deel van deze serie op. Inmiddels is het zevende deel verschenen, Stil als het graf. Het verdient de voorkeur om de boeken op volgorde te lezen. Naast de persoonlijke verhaallijnen die een mooie ontwikkeling kennen, draait het in dit boek om een zaak die al eerder aan de orde is geweest. Doggerland was ooit een gebied tussen Engeland en het vasteland van Europa. In dit gebied spelen de boeken van Maria Adolfsson zich af.
Karen is rechercheur en een personage dat door de lezer inmiddels in de armen gesloten is. Ze heeft in andere delen heel wat moeten overwinnen voordat ze het stabiele gezinsleven heeft leren kennen, zoals dat nu het geval is met Leo en hun dochter. In Stil als het graf wordt ook het contact met de zus die ze nooit heeft gekend verder uitgediept. Het persoonlijke contact tussen Karen en haar familie zorgt voor fijne lichtpuntjes in deze thriller. Zo viert Karen het midzomerfeest bij haar familie op Noord, maar als daar iemand vermist raakt, moet ze aan het werk. Ook raakt ze betrokken bij een zaak die haar zus, die journalist is, onderzoekt.
Stil als het graf staat bol van de intriges en de lezer moet scherp blijven om de zaak waar de zus van Karen mee bezig is goed te kunnen volgen. In vergelijking met de eerdere delen in deze serie is dit boek wat ingewikkelder als het gaat om de plot. Deze zaak en de vermissing op Noord worden op een vakkundige manier met elkaar verweven. Doordat de verhalen vanuit verschillende perspectieven geschreven zijn kan de lezer zich een compleet beeld vormen. De auteur besteedt veel aandacht aan de verschillende personages, waarbij ook de bijfiguren een eigen gezicht en karakter krijgen. Dankzij de beeldende schrijfstijl ziet de lezer de stoere neef van Karen zo voor zich, net als haar schattige peuterdochter en de wat verlopen stamgasten van de plaatselijke kroeg op Noord.
De mix van persoonlijke verhalen, gedegen politieonderzoek en spannende actiescènes maakt Stil als het graf tot een ijzersterk boek. Maria Adolfsson weet de lezer telkens weer te verrassen. De magie van Doggerland is nog lang niet uitgewerkt.
De fans van de serie Doggerland hoeven telkens niet lang te wachten, want Maria Adolfsson levert al een aantal jaren in korte tijd weer een nieuw deel van deze serie op. Inmiddels is het zevende deel verschenen, Stil als het graf. Het verdient de voorkeur om de boeken op volgorde te lezen. Naast de persoonlijke verhaallijnen die een mooie ontwikkeling kennen, draait het in dit boek om een zaak die al eerder aan de orde is geweest. Doggerland was ooit een gebied tussen Engeland en het vasteland van Europa. In dit gebied spelen de boeken van Maria Adolfsson zich af.
Karen is rechercheur en een personage dat door de lezer inmiddels in de armen gesloten is. Ze heeft in andere delen heel wat moeten overwinnen voordat ze het stabiele gezinsleven heeft leren kennen, zoals dat nu het geval is met Leo en hun dochter. In Stil als het graf wordt ook het contact met de zus die ze nooit heeft gekend verder uitgediept. Het persoonlijke contact tussen Karen en haar familie zorgt voor fijne lichtpuntjes in deze thriller. Zo viert Karen het midzomerfeest bij haar familie op Noord, maar als daar iemand vermist raakt, moet ze aan het werk. Ook raakt ze betrokken bij een zaak die haar zus, die journalist is, onderzoekt.
Stil als het graf staat bol van de intriges en de lezer moet scherp blijven om de zaak waar de zus van Karen mee bezig is goed te kunnen volgen. In vergelijking met de eerdere delen in deze serie is dit boek wat ingewikkelder als het gaat om de plot. Deze zaak en de vermissing op Noord worden op een vakkundige manier met elkaar verweven. Doordat de verhalen vanuit verschillende perspectieven geschreven zijn kan de lezer zich een compleet beeld vormen. De auteur besteedt veel aandacht aan de verschillende personages, waarbij ook de bijfiguren een eigen gezicht en karakter krijgen. Dankzij de beeldende schrijfstijl ziet de lezer de stoere neef van Karen zo voor zich, net als haar schattige peuterdochter en de wat verlopen stamgasten van de plaatselijke kroeg op Noord.
De mix van persoonlijke verhalen, gedegen politieonderzoek en spannende actiescènes maakt Stil als het graf tot een ijzersterk boek. Maria Adolfsson weet de lezer telkens weer te verrassen. De magie van Doggerland is nog lang niet uitgewerkt.
1
Reageer op deze recensie